Column Ben van Althuis – Je kan niet weten

9 min read
0
645
advertenties

Vanmorgen las ik dat Søstrene Grene twee knuffels heeft teruggeroepen. De Astronaut en de Ruimteraket. Er konden kleine ronde onderdeeltjes uit worden losgetrokken. Geen idee waar je zo’n Søstrene Grene winkel vindt, maar een gewaarschuwd mens telt voor twee. ‘Heb jij de laatste tijd nog knuffels gehad?’ vroeg ik wat onhandig aan mijn vrouw. ‘Nee, ik kan me de tijd niet heugen,’ riep ze sarcastisch. ‘Ik bedoel natuurlijk speelgoed knuffels,’ verduidelijkte ik me snel. ‘Kan toch zijn dat je die toevallig gekocht hebt.’ Ze keek me aan met een blik waar enige twijfel aan mijn verstandelijk vermogen uit sprak en haalde haar schouders op. ‘Kan toch…,’ mummelde ik binnensmonds nog wat door. Waarschijnlijk had ze te weinig informatie over het waarom van het terugroepen want normaal is mijn vrouw zeer attent als het gaat om producten waar iets aan mankeert.

Vooral de jongsten lijken niet altijd gevaarloos van hun pleziertjes te kunnen genieten. Het pluchen koortje van fopspeen ‘Giraffe’ vormt de volgende bedreiging. De clip kan losraken en, na inslikken, tot heel vervelende situaties leiden. Nou was ik persoonlijk niet van plan zo’n ding te verorberen, maar het zal je baby maar zijn. Winkelketen Action heeft ook een probleem met baby’s. De ogen van Glow Puppy en Glow Teddy, twee speelgoeddiertjes, zitten losser dan de bedoeling is en vormen dus een wezenlijk gevaar voor de slikgrage mondjes van peuters. Terugbrengen dus. Niet goed geld terug. Bij Zeeman zijn het de labels van baby T-shirts die op de loer liggen en bij Kettcar kinderskelters liggen de peuters voor je het weet languit op straat omdat de velgen kunnen barsten.  Gelukkig spelen mijn vrouw en ik zelden met speelgoed dus het inslikken van oogjes, labels of gescheurde velgen behoort bij ons zeker niet tot de grootste risico’s. Toch hebben ook wij onze problemen.  

Gisteren bijvoorbeeld liep ik een uitbundig portie Carpaccio mis. ‘Zitten pitjes in,’ zei mijn vrouw. ‘Nou, en…?’ Stribbelde ik tegen. ‘Kunnen giftig zijn, denk maar aan Dave,’ verklaarde ze als een volleerd natuurwetenschapper. En inderdaad. Dave, onze buurman, kreeg ernstige darmproblemen die waarschijnlijk veroorzaakt zijn door het eten van pijnboompitten. Daar bovenop kwam het nieuws dat abrikozenpitten en bittere amandelen zoveel blauwzuur bevatten dat ze, na het eten van een paar handjes, voor een vroegtijdige begrafenis kunnen zorgen. Geldt trouwens ook voor fijngekauwde kersen-, appel- peren-, pruimen-, nectarine- en perzikpitten. Bevatten allemaal Cyanide. Nee, pitten zijn bij mijn vrouw taboe. Maar ook de houdbaarheidsdata worden met uiterste precisie door haar bekeken. De kleur mag niet afwijken en als het er ook maar even vreemd uitziet – of ruikt – is de weg naar haar winkelmandje gesloten.

Het lijkt wel of je de laatste tijd nauwelijks iets kunt kopen zonder het risico vergiftigd te worden of ten minste een ernstige ziekte op te lopen. Tenminste, als je mijn vrouw mag geloven. Alleen al in de afgelopen maand moesten bij Albert Hein de Deli groente, de lunchsalades, de grillworst en de roze tompoezen terug. De gehakt van Spar, Attent, Emté, COOP, Boon’s, DekaMarkt en Dirk van den Broek bevatten de gevreesde E.Coli of Listeria bacterie en mensen met een Mosterdallergie kunnen acuut de gebraden gehakt van Jumbo terugbrengen. Mocht je het een en ander retourneren, doe dat dan niet op een fiets met een Allez voorvork. Voor je het weet breekt die af en lig je met je gehakt of roze tompoezen in het ziekenhuis.

Als het aan mijn vrouw ligt doen wij voortaan onze boodschappen met een team van deskundigen en een complete laboratoriumuitrusting. Ik vond dat wat overdreven, maar zij verdedigde zich ogenblikkelijk met: ‘Dit is alleen maar de maand april. In maart waren het koffiebonen in blik, de baard en haartrimmer van Lidl, autokinderstoelen, roomijs van Jumbo, badmintonrackets, draadloze hoofdtelefoons, ossenstaarten van ik weet niet hoeveel slagerijen en in de paasschuimpjes van Ikea hebben muizen lekker zitten poepen.’

‘Ho maar, ho maar, riep ik vertwijfeld. Ik weet niet of ik me bij de volgende aankoop alle voorbeelden nog zal herinneren, maar ik bewaar in ieder geval wel alle bonnetjes. Je kan niet weten…

Ben van Althuis
www.benvanalthuis.nl

Meer gerelateerde berichten

Lees ook eens

Column Ben van Althuis – Alleen voor Joden

Reacties …