Medemblik Actueel.

Ben van Althuis

Column Ben van Althuis – Vergeten

“Hè verdorie, ik ben mijn boodschappenbriefje vergeten,” mopperde mijn vrouw op het moment dat we de drempel van de supermarkt passeerden. “Zo begint het altijd,” reageerde ik cynisch. “Hoe bedoel je?” vroeg mijn vrouw geïrriteerd. “Als je zelfs de meest noodzakelijke geheugensteuntjes vergeet moet je echt oppassen,” antwoordde ik. Als blikken konden doden had ik de supermarkt nooit meer verlaten. “Of jij altijd zo helder bent!” sneerde ze. “Ben je vorige week vergeten? Toen je in de auto wilde stappen en ineens je sleutels kwijt was. Je had ze bij de slager op de toonbank gelegd en gewoon laten liggen. De slager wist gelukkig dat ze van jou waren en was zo vriendelijk je achterna te lopen. Maar jij had geen idee!” De laatste zin sprak ze met overdreven overtuiging uit vergezeld van een hatelijk lachje. Ik zei maar even niets.

Dat ik even niets zei had overigens niet alleen met schaamte te maken. Enige weken eerder hadden we onze zwager naar het crematorium gebracht. Overleden aan een slepend proces van Alzheimer. En ook mij schoonmoeder was aan deze ziekte overleden. Ik wist dus hoe het was om iemand met dit soort geheugenverlies langzaam kwijt te raken. En zeker mijn vrouw wist dat. “Je hebt gelijk… Sorry,” zei ik. Gelukkig liet ze het bij de sleutels en wees mij niet op het minutenlang zoeken naar mijn bankpasje terwijl die gewoon in een van mijn zakken zat, of de keren dat ik me peinzend afvroeg waarom ik eigenlijk naar de keuken of de garage was gelopen.

Vergeetachtigheid. Er zijn weinig mensen die er niet af en toe last van hebben. Gelukkig is dat normaal. Zeker als je ouder wordt. Alzheimer is wat anders. Dan weet je ook niet meer wát je vergeten bent. Dan weet je langzamerhand niets meer. Toch is het de angst van iedereen die ouder wordt en steeds regelmatiger kleine dingetjes vergeet. Een naam, een afspraak, een boodschap. Soms lijkt het wel of je hoofd te vol zit. Alsof je hersens steeds minder informatie kunnen behappen. Om over drukke gesprekken, met meerdere mensen tegelijk, maar te zwijgen. Zelfs mijn muziekkeus wordt steeds rustiger. Ik vraag me soms af: ‘Where are my rocking days?’ Maar dat gebeurt gelukkig niet zo vaak.

Overigens leidt geheugenverlies niet alléén tot kommer en kwel. Toen ik laatst een buurman tegenkwam met een grote pleister op zijn gezicht en hem vroeg of hij een ongeluk had gehad, antwoordde hij: “Nee, ik was mijn trouwdag vergeten.” Een andere kennis verklaarde zijn ontslag met als reden dat hij vergeten was zijn baas te vertellen dat hij een weekje vakantie had genomen. Humor verzacht veel. Vervelender is het als je midden in de nacht half wakker wordt en vergeet dat je nog niet op de WC staat. En dan heb je nog de dingen die een man juist het liefst zou willen vergeten, maar die vrouwen zich kennelijk altijd herinneren.

Op Scietias, een wetenschappelijke website, las ik onlangs dat onderzoek heeft uitgewezen dat het geheugen van jonge vrouwen beter wordt als ze regelmatig seks hebben. Dat lijkt in eerste instantie voor veel mannen een hoopvolle conclusie, maar het openbaart zich alleen bij het herinneren van woorden. De frequentie waarmee vrouwen seks hebben heeft geen invloed op de mate waarin ze in staat zijn om gezichten te onthouden. En dan heb ik toch mijn twijfels.

“Wat sta je nou te dromen?” hoorde ik plotseling mijn vrouw vragen. “Eh…, wat zouden we ook al weer gaan doen?” vroeg ik verontschuldigend. “We moeten toch nog naar de slager!” reageerde ze. Ik haalde mijn schouders op: “Sorry… Vergeten.”

www.benvanalthuis.nl

Reageer op dit onderwerp