Medemblik Actueel.

Ben van Althuis

Recensie Ben van Althuis – De noodkreet van St. Pieter

“Al ruim honderd jaar maken generaties gebruik van mij. Als onderkomen voor spel, creativiteit, kunst, lief en leed. Toch maak ik me soms zorgen, heb ik nog wel toekomst?”

In het donker dondert de stem van St. Pieter door de gewelven van het ruim honderd jaar oude sociale middelpunt van Medemblik. Althans dat zou het moeten zijn. Tijden veranderen en verenigingen zijn kennelijk oudbakken. Alleen nog interessant voor vijftig plussers. Of toch niet? Het hart van St. Pieter bloedt.

Verdeeld over vier locaties is het publiek in afwachting van een bijzondere voorstelling. Toneelgroep Sint Pieter heeft niet de makkelijkste weg gekozen. Met in het achterhoofd anekdotes van de leden zelf, heeft regisseur Klaas Visser geprobeerd het verenigingsgebouw zijn eigen verhaal te laten vertellen. Een verhaal van ups en downs, van lief en leed, kortom het verhaal van een ontmoetingsplaats zoals je die in iedere stadswijk of dorp kunt tegenkomen.

Klaas Visser wilde het publiek de verschillende ruimtes van het gebouw laten proeven. Herinneringen oproepen en vooral het sociale belang belichten. Van de gang beneden tot de zolder in de nok, liet hij iedere ruimte zijn verhaal vertellen. Een verhaal met soms een wrange achtergrond, maar meestal met een lach. Een verhaal van herkenning voor Medemblikkers, maar soms ook met vraagtekens voor buitenstaanders.

Honderd jaar aan de koffie. Hoe stug West-Friezen kunnen zijn bewezen Paul Klompe, Chanouk Roosendaal, Marjon Sponselee, Jeana Wijsman, Deylon Roosendaal en Anita Spaargaren. In een kleine – misschien zelfs iets te kleine – scène demonstreerden zij de soms niet benijdbare job als beheerder. Veel en laat werken met vrijwilligers wordt niet altijd met dank beloond.

Voor de volgende scène moest het publiek wisselen van locatie. Op de gang zat een man wiens eigenwaarde tot het nulpunt was gedaald. In een dialoog vol zelfbeklag demonstreerde Arnold van Ophem zijn acteertalent. Helaas werd de link met St. Pieter mij pas laat duidelijk. Als nieuwe Medemblikker heb ik de kennelijke lijdensweg van ontslagen werknemers van Coniplex niet meegemaakt. En ook niet dat er destijds in St. Pieter voor een uitkering moest worden gestempeld.

Na al dit leed twee trappen op naar zolder. Weer was het voor mij als ‘buitenpoorter’ onduidelijk waar de geboden dialoog betrekking op had. Jaap Glim spoog af en toe vuur over politiek, misbruik van sociale voorzieningen, het weer en ook zijn vrouw moest het af en toe ontgelden. Naderhand bleek het de karakterschets van een wat zonderlinge vrijwilliger die jarenlang het verenigingsblad stencilde en de meest bijzondere aantekeningen op de wand schreef. Niemand weet meer echt wie het was. Het oude gebouw heeft zo zijn geheimen.

Na een vrolijk intermezzo op het toneel met Sean van den Broek, Thijs Smeele, Petra Ruijter, Melinda Bruijns en Doortje Moes was het opnieuw koffietijd, maar nu ging het er aanmerkelijk vriendelijker aan toe. Tijden veranderen en Medemblikkers kennelijk ook.

Na de pauze mocht het hele publiek plaatsnemen in de grote zaal. Alle acteurs en actrices hadden zich, als dames van het ‘Katholieke Damesgilde’, voor de laatste maal verzameld rond een aantal grote tafels in het midden van de zaal. ‘De vrolijke vrouwtjes’ noemden ze zich. En vrolijk waren ze. In een humoristische scène werd aan de ene kant het belang van het verenigingsleven belicht, maar aan de andere kant ook de teloorgang. Het aantal leden daalt drastisch en om vrijwilligers hoef je al helemaal niet te komen. Het hart van St. Pieter bloedt echt. Met treurige stem was hij opnieuw uit de gewelven te horen terwijl-ie het moede hoofd liet hangen; een opbeurende vrijwilligster ten spijt.

En dat is de moraal van het lied. Is er nog toekomst voor St. Pieter. Volgens toneelgroep Sint Pieter wel. En volgens U? Laat deze heerlijke club niet in eenzaamheid achter en ga kijken in verenigingsgebouw St. Pieter aan de Ridderstraat. U kunt alles nog meemaken op 16 en 17 juni. Veel plezier en vooral… een beetje weemoed.

Ben van Althuis

Reageer op dit onderwerp