Medemblik Actueel.

Mieke Koomen

René Waldram, het rode hart van Medemblik

Medemblik – Rood gekleed en zwart bebaard. Zo kennen de Medemblikkers hun vaste havenmeester. Net als de stad zelf viert ook hij dit jaar een lustrum. Al 25 jaar het gezicht aan de Ooster- en de Westerhaven. René Waldram. Memorabel.

Tekst: Mieke Koomen

René Waldram. 46 is hij nu en al 25 jaar is hij heer en meester van de havens van Medemblik. Zo voelt hij dat zelf niet. ‘Ik doe het niet alleen hoor. We hebben een vast team van medewerkers die elkaar afwisselen en aanvullen. Gelukkig wel, anders zou ik geen dag vrij kunnen hebben.’
In het hoogseizoen, dat van april tot oktober loopt, werkt hij zo’n 11 uur per dag. Lange dagen van hard werken. Hij is het gewend. Toch is hij nog nooit één dag te werk gegaan. ‘Werk? Wat is dat? Dit is mijn hobby’, zo vertelt René.

De brug van het schip

Hij ontvangt me in het havenkantoor aan de Oosterhaven. Een kantoor met aan alle kanten grote ramen voor uitzicht op het havenhoofd, de nieuwe Kwikkelsebrug, Het Wapen van Medemblik en het pas geopende Memorabelplein. De voorkant van het kantoor doet denken aan de brug van een schip. Omringd door grote ramen is alle havenverkeer te volgen. Ondersteund door camera-apparatuur en beeldschermen waarop gedetailleerde informatie is af te lezen. René laat het vandaag graag over aan zijn collega’s Hilly Hommes en Jan Dekker. Zelf is hij niet verzot op het technische en administratieve onderdeel. Hij is het liefste buiten. Voor persoonlijk contact met de mensen op de bootjes, het netjes houden van de haven en allerhande onderhoudsklussen.

Herkenning

René heeft een vrije dag. Ik tref hem incognito. Voor mij en voor de foto trekt hij zijn beroemde rode overall aan. Zo ken ik hem weer.
Hij herkent mij direct. Zoals hij iedereen vaak al van verre herkent. Al die jaren ziet hij de Medemblikkers voorbij komen. Van langzaam schuivend tot hardhollend. Achter de kinderwagen of de rollator. Van jong tot oud. Haast ongemerkt heeft hij ons zien opgroeien. Hij neemt me even mee terug in de tijd.

Manusje van alles

Het was 1989, het jaar van 700 jaar stad Medemblik. De jonge René Waldram had de agrarische school gevolgd en net zijn diensttijd afgerond. Het was ook het jaar dat de Pekelharinghaven weer haven werd. De toenmalige havenmeester Riekelt Pasterkamp zag in René het manusje van alles dat werd gezocht. Als seizoenskracht draaide hij vanaf dat jaar mee. Dat beviel beide partijen zo goed dat René na 2 seizoenen in vaste dienst trad. Het begon als een zomerbaan. ’s Winters werkte hij bij jachtwerf Jongert.

Ambtenaar zonder routine

René Waldram, het rode hart van Medemblik
René Waldram, het rode hart van Medemblik

In de beginjaren viel het havenmeesterschap onder de Rijkswaterstaat, later werd het een gemeentelijke functie. Een havenmeester is ambtenaar.‘Met alle respect voor echt ambtelijke kantoorfuncties, ik voel me geen ambtenaar’, zegt René. ‘Ik ben altijd buiten en heb geen 9 tot 17 baan. Vanaf 1 april werk ik van 8 tot 20. In de weekenden vaak zelf tot 20.30 uur. En als het nood geeft blijf ik langer. Je kunt in mijn functie niets plannen. Ik weet van tevoren nooit hoe de dag zal verlopen.’ Dat onvoorspelbare aspect maakt het werk voor René ook zo bijzonder. Er is geen routine, dat maakt de dagen verre van saai. Ondanks de vele uren, vliegen de dagen voorbij. René ervaart het als een grote vrijheid.

Automatische piloot

René heeft nooit de behoefte gevoeld om hoofd havendienst te worden. ‘De hele dag naar computers zitten turen en vergaderen met de politiek. Nee, dat is niets voor mij. Ik wil naar buiten. De frisse lucht opsnuiven en de bootjes helpen komen en gaan. Natuurlijk hebben we vaste taken, maar ik kan de meeste taken naar eigen inzicht uitvoeren. Op de momenten dat het mij schikt. Ik werk vooral met mensen. En mensen zijn geen machines. Ik ben geen automatische piloot.’

Mensen zijn geen machines

Dat een mens geen machine is heeft René aan den lijve ondervonden. Zo’n 14 jaar geleden, hij was nog maar 32 jaar, werd er kanker bij hem geconstateerd.Hij voer toen nog op de reddingsboot. In korte tijd viel hij heel veel af. Eigenwijs als hij is weigerde hij een dokter te bezoeken. Toen hij dat uiteindelijk toch deed bleek hij zaadbalkanker te hebben met daarbij een gezwel in zijn buik. Toen het gezwel binnen 3 weken tijd naar 14 cm groeide leek er geen weg meer terug. Opereren was geen optie. Gelaten onderging René diverse chemo’s. Waar de medici op hoopten gebeurde, het gezwel slonk waardoor een operatie alsnog mogelijk werd. Alles werd verwijderd en na verloop van tijd werd René schoon verklaard.

Gewoon doorgaan

Het was een heftige periode, maar hij liet zich niet uit het veld slaan. ‘Instanties wilden me afkeuren. Dat vond ik nog het ergste van alles. Ik wilde mijn baan niet opgeven. Gelukkig heb ik dat weten te voorkomen.’
Tot op de dag van vandaag is René vaak moe. Hij heeft veel slaap nodig. Een overblijfsel uit de donkere periode die achter hem ligt. Hij blijft er niet in hangen, dat zit niet in zijn aard. ‘Je afvragen waarom heeft geen zin. Daar krijg je toch geen antwoord op. Tussen mijn oren zit het goed. Ik blijf gewoon doorgaan.’

Emigratie naar Abbekerk

In de winter doet hij het iets rustiger aan. Jaren geleden verhuisde hij naar Abbekerk. De liefde achterna. Hij is daar zoals hij zelf zegt naartoe ‘geëmigreerd’. De liefde is inmiddels over, maar hij voelt zich er thuis. ‘Het is er heerlijk rustig. Kan er aan mijn vermoeidheid toegeven. Abbekerk is de plek voor koken, eten en slapen. En ik word er niet met mijn werk geconfronteerd. Toen ik nog in Medemblik woonde ging ik ook in mijn vrije tijd vaak even bij de havens kijken. En ja, me ermee bemoeien’, lacht René. Als ik nu vrij ben, ben ik ook echt vrij. Voor mijn gezondheid is dat echt nodig.’
René is weer alleen, maar zeker niet eenzaam. Zijn collega’s, de stadsgenoten en de toeristen vormen zijn wereld. En hij heeft goed contact met zijn enige zoon die dezelfde naam draagt. ‘Ik heb een heel klein, mager zoontje van 2 meter lang en 140 kilo zwaar’, vertelt René. ‘Mijn zoon is inmiddels 20.’

Religie en water

René is verknocht aan Medemblik. Toch heeft hij een grenzeloze interesse. Thuis rommelt hij graag in de tuin en hij leest graag. ‘Ik ben dol op verhalen over de achtergronden van religie. Neem nou de bijbel. Het is toch bijzonder dat de halve wereld achter die verhalen staat? Hoe krijg je het voor elkaar!’
Zelf is hij niet gelovig, maar zijn huis staat vol met heilige beelden en kruizen. De mystiek rondom het geloof fascineert hem. De kunst vindt hij prachtig.
Met zijn camper gaat René Europa door. Hij bezocht onder andere Spanje, Portugal en Italië. Natuurlijk ontbrak ook het Vaticaan niet op zijn reis.
Vaak brengt zijn camper hem uiteindelijk richting de kust. Het water blijft ook op reis aan hem trekken. Op een afstandje bekijkt hij de bootjes en de vissers. ‘Als er water is, voel ik me thuis.’

Social media

René gaat graag letterlijk over grenzen, maar ook via de nieuwe media ziet hij grenzen vervagen en maakt hij nieuwe verbindingen. Via Facebook heeft hij contact met een vast clubje mensen van over de hele wereld.
‘Ik heb online echt nieuwe vrienden gemaakt. Ik chat met mensen uit Rusland en Thailand. Via hen heb ik reizen gemaakt naar Brazilië en Thailand.’
De kracht van social media. René kent het. Maar de basis van zijn eigen kracht ligt in het hart van Medemblik. Waar zijn rode overall trouw op hem ligt te wachten. ‘Mensen kennen mij als de man met de baard in het rood. Zo ben ik voor velen het visitekaartje van Medemblik.’

Thuis in Medemblik

René voelt zich er goed bij. Hij leeft vooral in het hier en nu. Over de toekomst maakt hij zich geen zorgen. ‘Ik hoop dit mooie werk nog tot mijn 67e of zelfs mijn 77e te kunnen doen. Daarna zie ik wel weer. Misschien zeg ik dan mijn huis wel op en ga ik met mijn camper de wereld rond.’
Voorlopig ontvangt hij de wereld in Medemblik. Met zijn steenkool Engels en Duits geeft hij iedereen een warm welkom. ‘Terugkerende bezoekers zeggen vaak tegen me: als we in Medemblik zijn hebben we het gevoel dat we thuis komen. Een mooier compliment kun je niet krijgen.’

 

Reageren via facebook