Medemblik Actueel.

Algemeen

Medemblikkers fietsend door Thailand – Eten van de straat

Medemblikkers fietsend door Thailand - Eten van de straat

Medemblikkers fietsend door Thailand – Eten van de straat

Medemblik|Thailand – We stappen vanuit onze oase ‘Chiang Dao Hill Resort’ weer de weg op en beginnen aan een lange, gestage klim van 4 km. Het is niet heel druk, misschien omdat het zondagochtend is.

Na 16 kilometer gaan we van de doorgaande weg af een kleinere weg op. Deze weg gaat door een dal met mandarijnenbomen, bananenbomen en rijstvelden. Het is geen spectaculair landschap, maar het is er wel heerlijk rustig fietsen. We komen door allerlei kleine dorpjes en regelmatig worden we begroet. In een van de dorpjes, na zo’n 35 kilometer, hebben we zin om even wat te gaan drinken. We stoppen bij een klein winkeltje met een terrasje. De mevrouw groet ons vriendelijk met ‘hello’ en dat is gelijk zo’n beetje het enige engels woord wat ze kent. Ons Thais houdt op bij ‘goedendag’ en ‘bedankt’ dus het communiceert wat lastig. We pakken het ‘point-it’ boekje er bij en dat helpt. Dit boekje bevat honderden kleine fotootjes van allerlei dingen.

Ze begrijpt dat we in Chiangmai begonnen zijn en dat we vandaag naar Fang fietsen. Van daar gaan we door naar Chiangrai. Ze wijst op een plaatje met haarspeldbochten en gebaart dat dat een zware tocht is. Wij wijzen op een bootje en leggen uit dat we een stukje met de boot gaan. Daarmee omzeilen we het zwaarste gedeelte van de route. Ze is zichtbaar opgelucht.

Er is een jongetje aan komen fietsen en die vindt het allemaal bar interessant. Ineke geeft hem een ballon. Hij knoopt er een touwtje aan en wil hem aan zijn fiets binden. Helaas raakt de ballon even de grond en ‘pang’, weg is de ballon. Van verschillende kanten horen we reacties. De mensen leven heel erg mee in dit dorp. Ineke geeft hem een nieuwe ballon. Deze ballon bindt hij aan een hek. Daar is ie waarschijnlijk veiliger.

Een eind verder op de route krijgen we honger en zien een heel kleurrijk hotel / restaurant. We fietsen het oprijpad op naar het terras. Een man loopt ons tegemoet. We vragen cq. gebaren dat we iets willen eten. Dat hebben ze helaas niet. Ineke wil graag naar het toilet. Met behulp van het point-it boekje maken we hem dat duidelijk. Heel vriendelijk begeleidt hij haar naar het, overigens heel keurige, toilet. Hij komt weer terug naar mij en ik probeer wat met hem te praten, maar Ineke heeft het boekje dus dat valt niet mee. Als we weer verder willen fietsen, geeft hij ons beiden nog een flesje water mee.

We komen weer op de doorgaande weg en gaan daar naar het eerste beste restaurant om te eten. Een jong meisje helpt ons. ‘Geen vlees’ en ‘geen vis’ begrijpt ze niet, maar ‘vegetarisch’ begrijpt ze gelukkig wel. Ze begeleidt ons naar een naastgelegen, groot restaurant waar op dat moment helemaal geen gasten zijn. Ik ga aan een tafeltje zitten en Ineke gaat nog even de fietsen wat dichterbij in ons zicht neer zetten. Ondertussen vraagt het meisje aan mij wat we willen eten. Ik zeg ‘massaman’. ‘Yes’ zegt ze, maar verder geen actieie. Dat betekent dus dat ze begrijpt wat ik zeg, maar dat ze dat niet hebben. Ik probeer ‘green curry’. ‘Yes, we have’ zegt ze. Ik ben zo vrij om voor Ineke hetzelfde te bestellen.

Green curry is normaal gesproken de mildste. Red curry is veel pittiger, dus daarom hield ik het maar op groen. Gelukkig maar, want deze groene was voor ons al pittig genoeg. We eten er heerlijk van en een half uurtje later zitten we weer op de fiets. Of het door de curry kwam weet ik niet, maar het tempo lag ineens een stuk hoger. We moesten nog 12 kilometer langs de doorgaande weg, die inmiddels aardig druk was. We reden rond de 30 km/h en waren in no time in Fang. Volgens ons boekje was het eerste hotel het beste, dus verblijven we nu in het eerste het beste hotel.

Voor het avondeten zijn we naar het centrum gelopen. Er was markt en dat betekent ook eten. De verkopers en de klanten zitten op de grond of op hele lage krukjes. We kochten wat gefrituurde hapjes en een bak fruitsalade. Met name de fruitsalade was echt heerlijk en het kost allemaal bijna niets. Op de terugweg naar het hotel hebben we bij een drogist zonnebrand gekocht. Dat gebruiken ze hier zelf waarschijnlijk helemaal niet, want als de zon elke dag schijnt ga je je denk ik niet steeds insmeren. Maar ja, onze bleke huidjes …. Een flesje van 45 ml kostte ons 22 euro! Daar kunnen we hier 2 dagen van leven!

Reageer op dit onderwerp